Delet që e dëgjojnë zërin e Zotit

Ka diçka thellësisht të bukur në mënyrën si Jezusi na e përshkruan marrëdhënien tonë me Të: “Delet e mia e dëgjojnë zërin tim; unë i njoh ato, dhe ato më ndjekin” (Gjoni 10:27). Këto fjalë, sa të thjeshta, aq të thella, janë si një dritë që ndriçon çdo zemër që ndonjëherë është ndjerë e humbur, e lodhur apo e pasigurt në këtë botë. 1. Zëri i Bariut të Mirë Nëpër male e fusha të jetës sonë, ku zhurmat e botës janë të forta dhe drejtimet janë shumë, shpesh është vështirë me e dallu zërin e Zotit. Secili prej nesh ka momente kur pyet: “A po më flet Zoti? Apo po e dëgjoj vetëm mendjen time?” Por Jezusi nuk tha që delet e Tij e “dëgjojnë ndonjëherë” zërin e Tij — Ai tha që ato e dëgjojnë. Ky është një premtim, jo një mundësi. Nëse je i Tij, zëri i Tij është aty. Ndoshta i qetë, ndoshta i butë, por gjithmonë i vërtetë. Zoti nuk flet gjithmonë me bubullima, por ndonjëherë me një frymë të lehtë që prek zemrën. Ai mund të të flasë përmes Fjalës, përmes një lutjeje, përmes një njeriu që ta dërgon përkohësisht në rrugën tënde. Zëri i Tij nuk është gjithmonë spektakolar, por është gjithmonë i qëndrueshëm — plot dashuri, drejtim, dhe paqe që s’ka shpjegim njerëzor. 2. Delet e humbura, por të dashura Ne shpesh e gjejmë veten si ajo dele që është larguar pak nga tufja. Jo gjithmonë nga qëllimi i keq, por ndonjëherë nga lodhja, nga frika, nga ndjenja se Zoti është larg. Por kujtoje këtë: Bariu i Mirë nuk i harron delet e veta. Në fakt, Jezusi vetë tregoi një shembull që i dridh zemrat — Ai lë nëntëdhjetë e nëntë dele për të kërkuar një që është humbur. Kjo do të thotë se ti, me gjithë gabimet, me gjithë plagët e shpirtit, je i vlefshëm aq shumë sa Zoti lë gjithçka për të ardhur e për të të gjetur. Dhe kur Ai të gjen, nuk të qorton, nuk të flet me zemërim. Ai të merr në supe, me gëzim. Sepse për Të, kthimi yt është festë, jo dështim. Kjo është dashuria e Zotit — e durueshme, e thellë, e pafund. 3. Si ta dëgjojmë zërin e Zotit në ditët e sotme Në botën e sotme, zërat janë shumë: lajme, rrjete sociale, presione, krahasime, zëra që të thonë “nuk je mjaftueshëm”, “nuk ke vlerë”. E në gjithë këtë zhurmë, Zoti shpesh flet në heshtje. Kërkon një zemër që pushon pak, që hesht para Tij, që dëgjon me shpirt, jo me veshë. Dëgjimi i zërit të Zotit nuk është një aftësi magjike, por një marrëdhënie. Sa më shumë që rri me Të — në lutje, në fjalë, në reflektim — aq më shumë fillon me e njohë tonin e Tij. Si një mik i ngushtë që e njeh zërin edhe në errësirë. Kur Zoti flet, shpesh ndjen paqe të thellë, edhe në mes të stuhisë. Zëri i Tij nuk sjell frikë, por siguri; nuk sjell konfuzion, por dritë. 4. Kur duket sikur Zoti hesht Ka periudha kur ndihesh sikur Zoti nuk po flet. Lutesh, pret, por përgjigjja s’vjen. Por edhe heshtja e Tij është komunikim. Ndonjëherë, Zoti nuk po hesht për të të braktisur, por për të të mësuar të besosh pa e parë. Ai po të mëson të njohësh zërin e Tij edhe kur nuk ka fjalë — përmes besimit. Edhe në heshtje, Ai është aty. Ai po punon, po të formon, po të forcon. Mos harro: delet nuk i shohin gjithmonë planet e bariut, por i besojnë atij që i udhëheq. Nganjëherë Ai të çon në lugina, nganjëherë në male, por gjithmonë me qëllim. Dhe çdo hap është për të të afruar më shumë te Ai. 5. Shpresa që nuk shuhet Shpresa jonë nuk është në rrethana, por në Zotin që nuk ndryshon. Ai që të thirri me emër, nuk do të ndalojë derisa të përfundojë veprën që ka nisur në ty. Nëse sot ndihesh i lodhur, kujto këtë: Bariu yt nuk është i lodhur. Nëse ti nuk po sheh rrugën, Ai e sheh. Nëse ti nuk ke forcë, Ai të mban. Kjo është arsyeja pse shpresa e krishterë nuk është iluzion, por siguri — sepse mbështetet në karakterin e Zotit, jo në ndjenjat tona. 6. Kurajo për udhëtimin Mos u frikëso nga errësira — ndoshta është thjesht rruga që kalon përmes lugut për në një kullotë më të gjelbër. Mos u dorëzo, sepse çdo hap që bën në besim, është dëshmi se zëri i Zotit ende të udhëheq. Nëse sot nuk e ndien, kujto ditët kur e ke ndier. Zoti që ishte atëherë, është po ai edhe sot. Ai nuk ndryshon, Ai nuk harron, Ai nuk humb asnjë dele. Kështu që ec me kurajo. Mbaje veshin e shpirtit hapur, jo për botën, por për zërin e Bariut të Mirë. Sepse Ai të thërret çdo ditë — ndoshta në heshtje, ndoshta në fjalë, por gjithmonë me dashuri. Në fund: Nëse po kalon nëpër një kohë të vështirë, mbaje mend këtë të vërtetë të thjeshtë e të fuqishme: Zoti të njeh. Ai e di emrin tënd. Ai e di ku je. Dhe Ai po të flet. Ndoshta jo me fjalë të zëshme, por me prekje të shpirtit, me paqen që nuk e shpjegon dot. Dëgjoje. Besoje. Ndiqe. Sepse delet që e dëgjojnë zërin e Tij, kurrë nuk humbin — vetëm udhëhiqen drejt shtëpisë.

Related Posts