Shpesh ndodh që në këtë botë të ndihemi sikur jemi vetëm. Vetmia është një realitet që ka prekur shumë familje në vendin tonë, veçanërisht prindërit tanë. Shumë prej tyre kanë mbetur vetëm për vite të tëra, duke përjetuar heshtjen e shtëpisë dhe mungesën e kujdesit nga të tjerët. Në kishën ku shërbej si pastor, është një grua e cila jeton vetëm që nga viti 1992. Sot ajo është 70 vjeç dhe vazhdon të jetojë pa përkujdesjen e askujt pranë saj. Historia e saj nuk është e vetme. Ka shumë të tjerë që përjetojnë të njëjtën realitet çdo ditë.
Në takimet me njerëz që jetojnë vetëm, shpesh dëgjoj të njëjtën ndjenjë:
“Duket sikur Zoti është larg nesh.”
Por e vërteta është se edhe në momentet më të vështira të jetës, Zoti nuk është larg. Ai është pranë atyre që ndihen të harruar, pranë atyre që vuajnë në heshtje dhe pranë atyre që e thërrasin në zemrën e tyre. Si shoqëri dhe si komunitet besimi, kemi një thirrje të rëndësishme: të mos i harrojmë ata që jetojnë vetëm. Një vizitë, një telefonatë, një fjalë e mirë apo një lutje mund të bëjë një ndryshim të madh në jetën e dikujt. Ndoshta sot është dita për të kujtuar dikë që jeton në vetmi dhe për t’i treguar se nuk është i harruar.
Folës: Pastor Jeton Sokoli
