“Ai jep, Ai merr – por emri i Zotit qoftë i bekuar

Në jetën e çdo njeriu ka momente drite dhe momente errësire. Ka ditë kur gjithçka duket e qartë, e bekuar dhe e mbushur me gëzim, por ka edhe kohë kur shpirti rëndohet, rrugët duken të mbyllura dhe zemra pyet: “Pse po ndodh kjo?” Pikërisht në këto çaste, besimi ynë vihet në provë. A do ta lavdërojmë Perëndinë vetëm kur gjithçka shkon mirë, apo edhe kur jemi në errësirë?

Bibla na mëson një të vërtetë të thellë: Perëndia është i njëjtë në çdo rrethanë. Ai nuk ndryshon sipas situatave tona. Ai është i mirë në ditët e bukura dhe mbetet i mirë edhe në ditët e vështira. Në librin e Jobit gjejmë një shembull të fuqishëm të këtij besimi. Jobi humbi gjithçka—pasurinë, familjen, shëndetin—por ai nuk e mallkoi Perëndinë. Përkundrazi, ai tha:
“Zoti dha, Zoti mori; qoftë i bekuar emri i Zotit.”

Këto fjalë nuk janë të lehta për t’u thënë. Ato nuk vijnë nga një zemër e paprekur nga dhimbja, por nga një shpirt që e njeh Perëndinë përtej rrethanave.

Errësira nuk është fundi

Shpesh, kur kalojmë nëpër vështirësi, mendojmë se Perëndia na ka braktisur. Por Bibla na tregon të kundërtën. Në shumë raste, errësira është vendi ku Perëndia punon më thellë në jetën tonë. Është aty ku karakteri formohet, ku besimi forcohet dhe ku ne mësojmë të mbështetemi plotësisht tek Ai.

Në Psalmet lexojmë: “Edhe sikur të ec nëpër luginën e hijes së vdekjes, nuk do të kem frikë nga asnjë e keqe, sepse Ti je me mua.” Kjo nuk do të thotë që nuk do të ketë lugina, por që Perëndia është me ne në çdo hap të tyre.

Errësira mund të jetë e frikshme, por ajo nuk ka fuqinë e fundit. Drita e Perëndisë është gjithmonë më e fortë.

Lavdërimi në mes të stuhisë

Është e lehtë të falënderojmë Perëndinë kur gjërat shkojnë mirë. Por lavdërimi i vërtetë lind në mes të stuhisë. Kur ne zgjedhim ta lavdërojmë Perëndinë edhe kur nuk kuptojmë, ne po deklarojmë besimin tonë tek Ai.

Lavdërimi nuk është vetëm një reagim ndaj bekimeve; është një zgjedhje. Është një akt besimi që thotë: “Edhe pse nuk e shoh rrugën, unë besoj se Ti je duke vepruar.”

Në Veprat e Apostujve, Pali dhe Sila ishin në burg, të rrahur dhe të lidhur me zinxhirë. Por në vend që të ankoheshin, ata filluan të luteshin dhe të këndonin lavde për Perëndinë. Dhe çfarë ndodhi? Toka u drodh, dyert u hapën dhe zinxhirët ranë. Lavdërimi i tyre nuk ndryshoi vetëm gjendjen shpirtërore, por solli ndërhyrjen e Perëndisë.

“Ai jep, Ai merr” – një e vërtetë që na sfidon

Shprehja “Ai jep, Ai merr” mund të tingëllojë e vështirë për t’u pranuar. Ne shpesh lidhemi me gjërat që kemi—familjen, shëndetin, punën, ëndrrat tona. Dhe kur diçka na merret, zemra thyhet.

Por kjo e vërtetë na kujton se gjithçka që kemi është një dhuratë nga Perëndia. Asgjë nuk është plotësisht nën kontrollin tonë. Kur e kuptojmë këtë, fillojmë të jetojmë me më shumë përulësi dhe mirënjohje.

Kjo nuk do të thotë që Perëndia gëzohet në dhimbjen tonë. Përkundrazi, Ai është një Atë që e kupton dhimbjen tone . Por Ai sheh më larg se ne. Ai sheh planin e plotë, ndërsa ne shohim vetëm një pjesë të vogël.

Besimi që qëndron

Besimi i vërtetë nuk është vetëm të besosh kur gjithçka është mirë. Është të qëndrosh edhe kur nuk kupton. Është të thuash: “Zot, unë nuk e di pse po ndodh kjo, por unë besoj tek Ti.”

Kjo lloj besimi nuk ndërtohet brenda natës. Ai rritet përmes përvojave, përmes sfidave dhe përmes një marrëdhënieje të vazhdueshme me Perëndinë. Sa më shumë e njohim Atë, aq më shumë i besojmë, edhe në errësirë.

Shpresa në mes të dhimbjes

Një nga premtimet më të bukura të Biblës është se Perëndia mund të nxjerrë të mirën nga çdo situatë. Edhe nga ato që duken të pashpresa.

Romakëve 8:28 na kujton: “Të gjitha bashkëveprojnë për të mirë për ata që e duan Perëndinë.” Kjo nuk do të thotë që çdo gjë është e mirë, por që Perëndia mund ta përdorë çdo gjë për një qëllim më të madh.

Shpesh, vetëm pas një kohe ne e kuptojmë pse kaluam nëpër një periudhë të vështirë. Dhe ndonjëherë, nuk e kuptojmë kurrë plotësisht në këtë jetë. Por besimi ynë nuk bazohet në kuptim, por në besnikërinë e Perëndisë.

Drita do të vijë përsëri

Errësira nuk zgjat përgjithmonë. Edhe nata më e gjatë përfundon me agimin. Perëndia është një Perëndi i ringjalljes, i shpresës dhe i fillimeve të reja.

Nëse sot ndihesh në errësirë, dije këtë: nuk je vetëm. Perëndia është me ty. Ai të sheh, të njeh dhe të do. Edhe kur nuk e ndjen praninë e Tij, Ai është duke punuar në heshtje.

Mos e humb shpresën. Mos ndalo së besuari. Dhe mbi të gjitha, mos ndalo së lavdëruari Atë.

Përfundim

Jeta është një udhëtim me ngritje dhe rënie. Ka momente kur marrim dhe momente kur humbasim. Por në çdo rrethanë, ne kemi një zgjedhje: të largohemi nga Perëndia apo t’i afrohemi më shumë Atij.

Le të zgjedhim ta lavdërojmë Atë në çdo kohë. Jo sepse gjithçka është e lehtë, por sepse Ai është i denjë. Sepse Ai është i mirë. Sepse Ai është besnik.

“Ashtu si Jobi, le të themi me gjithë zemër:
Zoti dha, Zoti mori; qoftë i bekuar emri i Zotit.”

Related Posts