Edhe sikur të ecja në luginën e hijes së vdekjes
Fjalët e Psalmi 23 nuk janë thjesht poezi e bukur shpirtërore. Ato janë një shpallje e fuqishme
besimi në Zotin. “Edhe sikur të ecja në luginën e hijes së vdekjes, nuk do t’i trembesha asnjë të
keqeje, sepse Ti je me mua.” Këtu nuk kemi të bëjmë me forcën e njeriut, por me praninë e Zotit.
Biblikisht, siguria e besimtarit nuk buron nga rrethanat e favorshme, por nga fakti që Zoti është
Bariu. Psalmi fillon: “Zoti është bariu im; asgjë nuk do të më mungojë.” Kur Zoti është Bariu,
edhe lugina bëhet rrugë kalimi, jo vendbanim i përhershëm.
Zoti nuk premton mungesë luginash, por praninë e Tij në to
Shkrimi nuk thotë se besimtari nuk do të përballet me errësirë. Përkundrazi, e pranon realitetin e
saj. Ka sprova. Ka dhimbje. Ka momente kur vdekja, humbja apo frika hedhin hijen e tyre mbi
jetën tonë. Por dallimi thelbësor është ky: Zoti është me ne.
Kjo është zemra e besimit biblik. Nga Zanafilla deri te Zbulesa, premtimi i Zotit është i njëjtë:
“Unë jam me ty.” Kur Abrahami u thirr të largohej nga vendi i tij, Zoti ishte me të. Kur Moisiu u
përball me Faraonin, Zoti ishte me të. Kur Davidi u përndoq dhe u rrezikua, Zoti ishte me të.
Ky David – bariu që u bë mbret – e shkroi këtë psalm jo si njeri që nuk kishte parë rrezik, por si
dikush që kishte shpëtuar nga duart e armiqve, nga shpata dhe tradhtia. Ai e dinte se siguria e tij
nuk ishte shpata, por Zoti.
“Nuk do t’i trembesha asnjë të keqeje”
Biblikisht, frika lidhet shpesh me mungesën e besimit. Por kjo nuk do të thotë që ndjenja e frikës
është mëkat në vetvete. Edhe njerëz të mëdhenj të besimit kanë pasur momente dobësie. Dallimi
qëndron në këtë: ata nuk e lejuan frikën të sundonte mbi besimin në Zotin.
Kur psalmisti thotë “nuk do t’i trembesha”, ai po shpall një vendim besimi. Ai po thotë: rrethanat
mund të jenë të errëta, por Zoti është më i madh se rrethanat. E keqja mund të jetë reale, por nuk
është sovrane. Zoti është sovran.
Bibla na mëson se Zoti është strehë dhe fortesë. Ai nuk është thjesht një ide ngushëlluese, por një
mbrojtje e gjallë. Kur jemi në luginë, ne nuk mbështetemi në optimizëm njerëzor, por në
karakterin e Zotit – në besnikërinë, fuqinë dhe dashurinë e Tij.
Shkopi dhe thupra e Zotit
Në tekstin biblik, shkopi dhe thupra janë simbole të autoritetit dhe kujdesit të bariut. Shkopi
përdorej për të mbrojtur kopenë nga grabitqarët; thupra për ta drejtuar dhe korrigjuar. Kur
psalmisti thotë se ato “më japin zemër”, ai po pranon se edhe disiplinimi i Zotit është shenjë
dashurie.
Biblikisht, Zoti nuk është indiferent ndaj jetës sonë. Ai udhëheq, korrigjon, mbron dhe formon.
Ndonjëherë lugina është vendi ku Zoti na pastron nga krenaria, na mëson durimin, na mëson të
mbështetemi plotësisht tek Ai. Aty ku ne shohim humbje, Zoti shpesh po ndërton karakter.
Lugina nuk është destinacioni përfundimtar
Në dritën e gjithë Shkrimit, lugina e hijes së vdekjes nuk është fundi i historisë. Besimi biblik
është i mbushur me shpresë. Vdekja nuk ka fjalën e fundit. Errësira nuk është mbretëresha e
përjetshme. Zoti është Perëndia i jetës.
Edhe kur kalojmë nëpër sprova të thella – sëmundje, varfëri, padrejtësi, përndjekje – ne e dimë
se Zoti sheh, Zoti dëgjon dhe Zoti vepron në kohën e Tij. Shpesh nuk e kuptojmë planin e Tij në
momentin e dhimbjes, por besimi na thërret të besojmë në karakterin e Tij.
Një thirrje për të besuar
Nëse sot ndihesh në luginë, Bibla nuk të ofron thjesht fjalë të bukura, por një Person: Zotin. Ai
nuk është larg. Ai nuk është indiferent. Ai është Bariu që ecën përpara dhe pranë teje.
Mos e mat praninë e Zotit nga ndjenjat e tua. Matte nga premtimet e Tij. Mos e mat besnikërinë e
Tij nga rrethanat. Matte nga fjala e Tij, e cila ka qëndruar e palëkundur ndër shekuj.
“Edhe sikur të ecja…” – kjo është gjuha e besimit. Është zëri i një zemre që e di se Zoti është
mbi çdo hije. Është siguria se, edhe kur toka dridhet nën këmbët tona, krahu i Zotit nuk lëkundet.
Prandaj, ec. Edhe nëse hapat janë të vegjël. Edhe nëse sytë janë të mbushur me lot. Ec duke e
ditur se Zoti është me ty. Në luginë, në stuhi, në heshtje – Ai mbetet besnik.
Dhe kur të dalësh në dritë, do ta kuptosh se edhe në momentet më të errëta, nuk ke qenë kurrë
vetëm.
Related Posts
- 88
Ka momente në jetë kur besimi duket i brishtë. Kur lutjet duken sikur nuk marrin përgjigje. Kur sfidat, humbjet apo zhgënjimet na bëjnë të pyesim: “Zot, ku je?” Pikërisht në këto çaste, Fjala e Perëndisë na thërret me butësi dhe forcë: mos u dorëzo në Jezusin. Bibla na kujton se… - 86
Jeta shpesh na duket si një ditë e mbushur me shi. Ka momente kur problemet, frika dhe pasiguritë bien mbi ne si pika shiu pa pushim. Ndonjëherë duket sikur retë nuk do të largohen kurrë. Por Bibla na kujton se shiu nuk është fundi i historisë. Pas çdo shiu, Zoti… - 86
Psalmi 23 është një nga pjesët më të dashura dhe më të fuqishme të Biblës. I shkruar nga Davidi, ky psalm nuk është thjesht një poezi e bukur shpirtërore, por një deklaratë e thellë besimi që ka inkurajuar breza të tërë njerëzish në kohë gëzimi dhe në kohë vështirësie.… - 86
Ka diçka thellësisht të bukur në mënyrën si Jezusi na e përshkruan marrëdhënien tonë me Të: “Delet e mia e dëgjojnë zërin tim; unë i njoh ato, dhe ato më ndjekin” (Gjoni 10:27). Këto fjalë, sa të thjeshta, aq të thella, janë si një dritë që ndriçon çdo zemër që… - 84
Në një botë që ndryshon me shpejtësi, ku pasiguria, frika dhe sfidat janë pjesë e përditshmërisë sonë, besimi në Perëndinë mbetet një burim i pashtershëm shprese dhe force. Shumë njerëz pyesin: A është vërtet Perëndia pranë meje? A i dëgjon Ai lutjet e mia? Bibla na jep një përgjigje të…
