Mos ta humbasim shpresën – një ditë me besim dhe dritë

Ka ditë kur gjithçka duket e rëndë. Kur mendimet bëhen të errëta dhe zemra lodhet nga pritja, nga zhgënjimet apo nga pasiguritë e jetës. Në ato momente, është e lehtë të ndihesh sikur shpresa po zbehet. Por pikërisht atëherë, më shumë se kurrë, kemi nevojë të kapemi fort pas saj. Sepse shpresa nuk është thjesht një ndjenjë – ajo është një zgjedhje, një besim i thellë se Zoti është ende në kontroll, edhe kur ne nuk e kuptojmë rrugën.

Bibla na mëson vazhdimisht për rëndësinë e shpresës. Në librin e Psalmeve lexojmë: “Pse je i trishtuar, o shpirti im, dhe pse je i shqetësuar brenda meje? Shpreso në Zotin.” Kjo është një thirrje e drejtpërdrejtë për secilin prej nesh. Edhe kur ndjejmë dobësi, edhe kur kemi frikë, ne jemi të ftuar të kthehemi tek Zoti dhe të vendosim shpresën tonë tek Ai.

Shpresa biblike nuk është një iluzion apo një dëshirë e paqartë. Ajo është e ndërtuar mbi premtimet e Zotit. Në librin e Jeremisë thuhet: “Unë i di planet që kam për ju… plane për paqe dhe jo për të keq, për t’ju dhënë një të ardhme dhe një shpresë.” Ky varg është një kujtesë e fuqishme se jeta jonë nuk është rastësi. Çdo hap, çdo sfidë, çdo pritje ka një qëllim më të madh.

Në jetën personale, shpesh përballemi me situata që na testojnë durimin dhe besimin. Ndoshta je duke kaluar një periudhë të vështirë – një problem familjar, një humbje, një pasiguri për të ardhmen apo një betejë të brendshme që askush nuk e sheh. Mund të ndihesh i vetëm, i lodhur dhe pa drejtim. Por e vërteta është kjo: nuk je vetëm. Zoti është me ty në çdo hap, edhe kur nuk e ndjen praninë e Tij.

Shpresa lind kur vendosim të besojmë përtej asaj që shohim. Në letrën drejtuar Hebrenjve thuhet: “Besimi është siguria e gjërave që shpresohen dhe bindja për gjërat që nuk shihen.” Kjo do të thotë se shpresa kërkon besim. Nuk është gjithmonë e lehtë, por është gjithmonë e mundur.

Një mënyrë për ta forcuar shpresën është përmes lutjes. Kur flasim me Zotin, ne nuk jemi duke përsëritur fjalë boshe – ne jemi duke ndërtuar një marrëdhënie. Ne i dorëzojmë shqetësimet tona dhe marrim paqen e Tij. Lutja nuk ndryshon gjithmonë menjëherë rrethanat tona, por ajo ndryshon zemrën tonë dhe mënyrën se si i përjetojmë ato.

Gjithashtu, është e rëndësishme të kujtojmë momentet kur Zoti ka vepruar në jetën tonë më parë. Shpesh harrojmë sa shumë herë kemi kaluar situata të vështira dhe kemi dalë më të fortë. Kujtimi i këtyre momenteve na jep forcë për të vazhduar përpara. Ai na kujton se, ashtu si më parë, Zoti do të jetë besnik edhe tani.

Mos lejo që zërat negativë – qofshin nga të tjerët apo nga vetja jote – të të bindin se nuk ka shpresë. E vërteta e Zotit është më e fortë se çdo frikë. Ai thotë se je i dashur, i çmuar dhe i krijuar me një qëllim. Edhe në ditët më të errëta, drita e Tij nuk shuhet.

Sot, merr një moment për të ndalur dhe për të reflektuar. Merr frymë thellë dhe kujto se çdo ditë është një dhuratë e re. Edhe nëse nuk sheh menjëherë ndryshimin, vazhdo të ecësh përpara me besim. Shpresa nuk do të të zhgënjejë, sepse ajo është e lidhur me një Zot që nuk dështon kurrë.

Mos e humb shpresën. Edhe kur rruga duket e gjatë, edhe kur përgjigjet vonohen, mbaje zemrën të hapur dhe besimin të gjallë. Sepse pas çdo nate, vjen mëngjesi. Dhe me çdo mëngjes të ri, vjen një mundësi e re për të filluar përsëri, me shpresë, me besim dhe me guxim.

Related Posts